Fluidr
about   tools   help   Y   Q   a         b   n   l
User / SINDO MOSTEIRO / Sets / Pontevedra
Sindo Mosteiro / 39 items

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

O “Guerreiro Celta”, se cadra a mellor obra de Narciso Pérez Rey (San Tomé do Mar, 1904-1930), xunto coa que lle dedicou a San Ero de Armenteira, é unha das pezas mestras da escultura galega da súa época. Foi labrada polo seu autor no ano 1928 e tomou como modelo a un veciño mariñeiro, Avelino Rial Abraldes, coñecido como Avelino “Tumbalobos”, dun aspecto impoñente a causa do seu gusto pola halterofilia nos seus anos mozos. Disque no seu tempo libre o de erguer pesas era o seu entretemento favorito. Unha simple ollada a esta obra permite intuír o futuro tan prometedor que tería Narciso no campo da escultura e, de feito, sería pensionado pola Deputación de Pontevedra para complementar a súa formación. A mágoa foi que desaparecese tan cedo, no ano 1930, cando ademais de estar inmerso na súa carreira artística, tamén colaboraba nos encargos que se realizaban ao taller de seu pai, Segundo Pérez, mestre de obras e construtor que difundiu un estilo híbrido entre o modernismo e o eclecticismo pola comarca do Salnés. Desta etapa quedan en Cambados obras tan salientables como a fonte da praza de Alfredo Brañas ou a columnata do Pósito de Pescadores. Antes da incorporación ao taller familiar de Narciso e o seu irmán Antonio, o encargado dos traballos de deseño, modelado, moldeado e baldeirado das pezas de decoración arquitectónica fora Francisco Leiro, outro escultor talentoso que deixou aparcada esta faceta para traballar como ebanista e carpinteiro no taller que montou tras a marcha da compañía de Segundo.
O “Guerreiro Celta” –que durante moitos anos tivo o Museo de Pontevedra conservado de xeito bastante deficiente, nos xardíns exteriores, do que se derivaron danos hoxe visibles– poderíase incluír dentro dunha terna maxistral de espidos galegos dos anos 20, onde o espido está lonxe do modelo clásico e incorpora un claro compoñente ideolóxico en conexión co ambiente das Irmandades da Fala e o mito do celtismo que caracterizaba o pensamento nacionalista da época (aquí a miña opinión sobre o tema céltico: www.flickr.com/photos/sindomosteiro/27382939265/in/album-...). As outras dúas pezas serían a “Druidesa” (tamén chamada “Galicia”) de Uxío Souto, de 1926, e a “Santa” de Francisco Asorey, do mesmo ano. Escóllese un intre de transo, probablemente previo á entrada en combate do guerreiro, abstraído, cos ollos fechados, coas mans solapadas sobre a empuñadura da espada en repouso, espido e axeonllado, en íntima conexión coa terra que ten conta del e o abeira antes de partir cara o seu destino. O puro físico do corpo de Avelino é aquí transformado por Narciso nun templo onde aniñan o misticismo e a dignidade daqueles vellos loitadores galaicos. Con obras así non é de sorprender que Narciso fose escollido para a prestixiosa “Exposición de Arte Gallego”, celebrada no Colexio de San Clemente de Santiago de Compostela, no ano 1926, se cadra a cimeira da súa carreira en canto a recoñecemento á súa obra.
Daquela o ambiente no que nace esta peza devecía un cambio radical para unha Galicia que se vía aldraxada e ollaba cara un pasado mítico inzado de guerreiros e bardos, na busca dun espertar, tal como se facía en lugares que se sentían próximos como Irlanda. Este sentimento xa se viña expresando desde o século XIX por diferentes poetas, dos que citaremos a Eladio Rodríguez González cunha peza de 1891:

¡Céltica inspiración, musa que dórmes
O sono da inominia, acurrunchada
N’o mesmo leito ond’hoxe s’espriguizan
As nósas máis risonas esperanzas;…!
¡Désperta d’unha ves, céltica musa,
Qu’é tempo xa que despertando vayas!
Desperta d’unha ves, para qu’entr’os hinos
D’as vencedoras e trunfales marchas
Escoitemol-os cántecos guerreiros
Qu’os indomabres celtas entoaban
N’o fragor d’as conquistas viutoriosas…

MÚSICA: Wardruna - IwaR
youtu.be/SNTSoizcvME

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

C1 CHAIR

Armé des dispositifs animé
des dispositions pour déceler
saisir défoncer lécher tous
sens éveillés voici la chasse.
Armé jusqu'aux dents
mufle et naseaux œil et
corne poil hérissé
s'en va-t-en guerre
Belzébuth.
Qui est donc en définitive
Belzébuth ?
-------------------------------
Les éléments d'une vision se
rassemblent. La clef est une
souche de bois mort et un galet
ramassés tous les deux dans un
chemin creux des Pyrénées. Des
bœufs de labour passaient
tout le jota devant ma fenêtre.
A force d'être dessiné et redessiné
le bœuf - de galet et de racine
devint taureau.
Pour doter de flair sa force
le voici chien éveillé.
Ainsi après huit années
se fixe le souvenir de "Pinceau"
le dénommé tel, mon chien.
Il était devenu méchant
sans le savoir et je dus le
tuer.

LE CORBUSIER, Le poème de l'angle droit, 1955

MÚSICA: Ólafur Arnalds - Near Light
youtu.be/0kYc55bXJFI

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Os paxaros cantan cando a tepidez do sol desperta as arelas vexetáis e remanece a vida como unha cantiga de promesas da nova seifa(...). O malvís da suidade, que noutrora escoitara absorto San Ero, degrae no seu corazón o trino mélido e divino, e todol-os tempos da nosa vida literaria se fan un: xúntase o pasado c'o presente, e vencéllanse c'o porvir nun valor radioso de eternidade.
Vaise a renovar o misterio creador no santo cáliz da nosa fala enmudecida, que contén o sangue vivificante do noso espírito. A alma galega vai a tomar novamente carne musical nos acentos lenes e manseliños da linguaxe do povo.
Entón a suidade de Rosalía xa non foi a súa suidade, a que ela sentía como expresión dos seus persoales afás. Foi a voz resonante e imperiosa da terra galega, da alma de Galicia en degaros de perpetuación da súa vida, anovada pol-a man manseliña da arte. Xa non é Rosalía a que fala. Tremelucen nun espreguizo cordial, todo amor, as esencias específicas do noso ser, remanecen todol-os anceios de rexurdimento, que dormían o sono secular na friaxe infecunda do esquezo, no acougo resignado e silendeiro d’un longo inverno sin sol de espírito, que levara os fruitos â maturidade.
(...)

Victoriano Taibo, Discurso de ingreso na RAG, 15/10/1948.

MÚSICA: Francesco Landini c.1325-1397 - Ecco la primavera, interpretado por Řemdih
youtu.be/dTNl6ZTT35c

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

A Virgen Santa Maria
todos a loar devemos,
cantand' e con alegria,
quantos seu ben atendemos.

Afonso X, Cantigas de Santa María, s. XIII

MÚSICA: Monjes de Santo Domingo de Silos - 'Salve Festa Dies'
youtu.be/XL6iIj3ZA6U

N 8 B 450 C 4 E Aug 1, 1998 F May 28, 2016
  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Fotografía tomada cunha Sony Digital Mavica MVC-FD7 en agosto de 1998

A facer mofa de min
ben disposto, dixo: "ô fin
aqui está o tamborileiro
que fuxindo d' O Gaiteiro
se escurecéra en Chavin.

Antonio Noriega Varela, O Gaiteiro de Lugo, 1933, 2.

MÚSICA: gamir gamal bashir abdel'aal - tabla & percussion solo
youtu.be/MUzXN6XyFfA


12.8%