Fluidr
about   tools   help   Y   Q   a         b   n   l
User / SINDO MOSTEIRO / Sets / Ogrobe
Sindo Mosteiro / 9 items

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

CASA BALEIRA

Hai un olor pechado
e un rastro de ausencias
esquencidas nos espellos,
no frío das cinzas apagadas.
Un alento húmido,
unha gargallada tráxica.
O ecoar espectral dos pasos
e a auga a escorrer
polo tellado,
identifico outras horas,
outras voces perdidas sen remedio
na distancia.

Aire dos armarios,
morfina do tempo,
palpo a morneza dun corpo
nestes traxen que coñeceron a luz.
Naftalina e soños dormen
chalecos e zapatos deixados
por alguén que emprendeu escura naveganza.
Aquí están en paz, en soliloquio íntimo,
suores, caricias, lonxanías,
últimos mofos onde se pudre
oloroso o esquenzo,
tal se destapo un frasco de aire enfermo.

Xulio L. Valcárcel

MÚSICA:
Loreta and Desireé's Bouquet - Part 1 · George Winston
youtu.be/UDyNJVpRDuc

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Mitad hombre, mitad pez,
yace con siete cadenas
más allá de las arenas.
En sueño lo vi una vez:
del rostro la redondez
con hondas rayas tribales
y ojos blancos abisales
ahuyenta ese mal severo.
Boca abajo, en el tablero,
dieciséis cauris rituales.

SEVERO SARDUY (Camaguey, Cuba, 1937-París, 1993)

MÚSICA: Martha Argerich playing Chopin's Barcarolle in F# Op.60 (1960)
youtu.be/f99mfQOldx0

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

O Santo Cristo da Praza
vai na nosa compañía;
a Virxe da Soidade
faino nas portas da vila.

Cantiga popular galega.

MÚSICA: Georg Friedrich Händel (1685 - 1759) - HOW DARK, O LORD, ARE THY DECREES ( "Jephtha" (HWV 70))
youtu.be/wFZ0Z_qw6oc

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

(...)
Ramón Otero pasou e pasa longas tempadas no seu pazo de Trasalba, freguesía de bocarribeira pendurada por unha banda do val do Miño, e por outra sobre o val do Barbantiño. Cando, pasados anos, se estudie con fondura o seu vivir e a súa obra, ha de se-lo intre de valorar xustamente o influxo desta aldea na formanza sentimental do máis ilustre dos seus veciños. Alí foi, centamente, onde por primeira vez percibiu a presencia de Galicia, e alí aprendeu a amala até o extremo de lle adicar todo o seu ser. Alí, nos soutos que hai a carón da súa casa, nos penedos de Rodeiro, nos piñeirais da costa de Santa Cruz, nas viñas que se meten polas costas que baixan para as ribeiras, na aira do día da malla, nas adegas no tempo das vendimas, nas lareiras nos meses das xiadas ou das chuvias, decatouse da realidade da existencia do noso ser peculiar; deuse de conta desta verdade que os galegos temos de escoitar dentro de nós mesmos, xa que nin na escola, nin no Instituto, nin na Universidade se coida de nos falar dela, e aínda para máis cóidanse de acochárnola coma se fose unha vergoña ou un pecado.
(...)

Florentino L. Cuevillas, 1955

MÚSICA: The Clancy Brothers with Tommy Makem - "Mountain Dew"
youtu.be/ztb7zve9v5Q

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

(...)
Don Santiago Hermelo, o abade de Vilela era pequeno, e tan groso que semellaba un pipote de viño. Os feligreses, que o querían ben, chamábanlle, con moito agarimo, "o noso pipotiño". Sabía aconsellar, non tiña tan siquera o vezo de tabaco e líalles, despois do Evanxeo, cartas dunha irmá monxa que andaba nas misións, alá polas Américas, ou algún artigo de xornal do que fora gustante. Soupo facer boa xuntanza co aquelas xentes, por dado e xeneroso. Pero tiña o costume de valeirarse.
-¿Valeirarse?
-Si, home, si. A cousa debeu ser de sempre, pois xa no Seminario lle pasaba. Eu conózolle o mal porque fomos compañeiros en teoloxía. Alí, no Seminario, os máis diles eran fillos de labregos, afeitos a moita patacada, moitas fabas e moito pan, dieta que lles produz moitos gases. O caso é que o bó do Santiago Hermelo, gran comedor, andaba sempre cheo de vento, e de cando en vez valeirábase con moito estrundio polo canle secreto do corpo. Puxéramoslle "Botatronos", e quedoulle. Aínda llo siguen chamando en privado os cregos diste arciprestádego.

Ángel Sevillano, Historias do canizo, 1979.

MÚSICA: Ockeghem - Ma bouche rit et ma pensee pleure
youtu.be/Eo1dM_KLwbc


55.6%