Fluidr
about   tools   help   Y   Q   a         b   n   l
User / SINDO MOSTEIRO / Sets / Provincia da Coruña
Sindo Mosteiro / 56 items

N 15 B 656 C 4 E May 1, 1991 F Sep 22, 2018
  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Fotografía tomada coa vella Zenit-122 en maio de 1991.

Polos seus pórticos, a catedral asume a súa función pastoral. Espalla a verdadeira crenza, consolidada, definida no centro de estudos que abeira.
As igrexas que a tiñan precedido situaban na súa parte anterior o lugar dos cultos funerarios. Tiñan por tanto colocado alí a representación do Xuízo Final. Esta escena ocupa aínda unha posición central no pórtico da Gloria que o Mestre Mateo labrou en 1188, en Santiago de Compostela. Mais está despoxado da irrealidade fascinante que todos os Cristos do regreso tiñan mostrado na Aquitania cluniaciense. Gañou corpo e vida. Porén, Xesús, rodeado polo coro dos músicos celestes, aínda non baixou ao nivel do pobo. Aparece como un crego, oficiando nas liturxias divinas, como un rei que fai dispoñer arredor do trono, tal como para as cerimonias de coroación, todos os adornos do seu tesouro. Eses obxectos, aquí, son as reliquias da Paixón. Panos purificadores protéxenas; unha coorte de anxos servidores apreséntaas aos ollos dos fieis coma as armas terrestres da vitoria de Deus, coma os instrumentos da salvación común.

Georges Duby, Le Temps des Cathédrales, 1966-67.

MÚSICA: Códice Calixtino "Alleluia in greco", s. XII, interpretado por Coro de Monjes del Monasterio de Silos
youtu.be/7ennBbxD5CE

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

LOS MOTIVOS DEL LOBO

El varón que tiene corazón de lis,
alma de querube, lengua celestial,
el mínimo y dulce Francisco de Asís,
está con un rudo y torvo animal,
bestia temerosa, de sangre y de robo,
las fauces de furia, los ojos de mal:
el lobo de Gubbia, el terrible lobo,
rabioso, ha asolado los alrededores;
cruel ha deshecho todos los rebaños;
devoró corderos, devoró pastores,
y son incontables sus muertes y daños.

Fuertes cazadores armados de hierros
fueron destrozados. Los duros colmillos
dieron cuenta de los más bravos perros,
como de cabritos y de corderillos.

Francisco salió:
al lobo buscó
en su madriguera.
Cerca de la cueva encontró a la fiera
enorme, que al verle se lanzó feroz
contra él. Francisco, con su dulce voz,
alzando la mano,
al lobo furioso dijo: ?¡Paz, hermano
lobo! El animal
contempló al varón de tosco sayal;
dejó su aire arisco,
cerró las abiertas fauces agresivas,
y dijo: ?¡Está bien, hermano Francisco!
¡Cómo! ?exclamó el santo?. ¿Es ley que tú vivas
de horror y de muerte?
¿La sangre que vierte
tu hocico diabólico, el duelo y espanto
que esparces, el llanto
de los campesinos, el grito, el dolor
de tanta criatura de Nuestro Señor,
no han de contener tu encono infernal?
¿Vienes del infierno?
¿Te ha infundido acaso su rencor eterno
Luzbel o Belial?
Y el gran lobo, humilde: ?¡Es duro el invierno,
y es horrible el hambre! En el bosque helado
no hallé qué comer; y busqué el ganado,
y en veces comí ganado y pastor.
¿La sangre? Yo vi más de un cazador
sobre su caballo, llevando el azor
al puño; o correr tras el jabalí,
el oso o el ciervo; y a más de uno vi
mancharse de sangre, herir, torturar,
de las roncas trompas al sordo clamor,
a los animales de Nuestro Señor.
Y no era por hambre, que iban a cazar.
Francisco responde: ?En el hombre existe
mala levadura.
Cuando nace viene con pecado. Es triste.
Mas el alma simple de la bestia es pura.
Tú vas a tener
desde hoy qué comer.
Dejarás en paz
rebaños y gente en este país.
¡Que Dios melifique tu ser montaraz!
?Está bien, hermano Francisco de Asís.
?Ante el Señor, que todo ata y desata,
en fe de promesa tiéndeme la pata.
El lobo tendió la pata al hermano
de Asís, que a su vez le alargó la mano.
Fueron a la aldea. La gente veía
y lo que miraba casi no creía.
Tras el religioso iba el lobo fiero,
y, baja la testa, quieto le seguía
como un can de casa, o como un cordero.

Francisco llamó la gente a la plaza
y allí predicó.
Y dijo: ?He aquí una amable caza.
El hermano lobo se viene conmigo;
me juró no ser ya vuestro enemigo,
y no repetir su ataque sangriento.
Vosotros, en cambio, daréis su alimento
a la pobre bestia de Dios. ?¡Así sea!,
contestó la gente toda de la aldea.
Y luego, en señal
de contentamiento,
movió testa y cola el buen animal,
y entró con Francisco de Asís al convento.
(...)

Rubén Darío, Canto a la Argentina y otros poemas, 1914.

MÚSICA: Afonso X - Cantigas de Santa Maria, nº 282, interpretada por Triskilian.
youtu.be/phzPNNCiL0M

N 17 B 1.4K C 4 E Aug 1, 1992 F Dec 6, 2015
  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Fotografía tomada coa vella Zenit-122 en agosto de 1992

Dentro do proxecto de investigación arqueolóxica levado a cabo no concello de Toques mediante un convenio asinado pola Universidade de Santiago (Departamento de Arqueoloxía), a Universidade de Łódź (Polonia), o Museo da Terra de Melide e a Dirección Xeral de Patrimonio da Xunta de Galicia, procedeuse a facer un estudo e escavación do Castro da Graña, o Castro de Piñeiro e as superpostas, e inmediatas a este, Necrópole do Bronce Inicial e Villa Romana de Agro de Nogueira. O inicio dos traballos deuse no ano 1987 e o seu remate foi no 1993. Os codirectores do proxecto foron Fernando Acuña Castroviejo, Gonzalo Meijide Cameselle, Jerzy Kmiecinski, Tadeusz Grabarczyk e Jacek Błaszczyk. Eu participei nas campañas de 1990, 1991, 1992 e 1993.
O castro da Graña sitúase no lugar de Mourelos da parroquia de Santa María da Capela, moi próximo á capital municipal de Toques, Souto. Ten unha forma verdadeiramente recoñecible cunha muralla impoñente que se destaca entre a contorna e o seu tamaño é relativamente pequeno. Xa se fixeran algúns achados casuais antes da intervención arqueolóxica e fora catalogado en 1933 polo Seminario de Estudios Galegos. Está formado no seu deseño final por un único recinto defendido por unha muralla de pedra aberta mediante unha entrada monumental defendida por dúas torres e cun camiño de acceso fondo que estaría cuberto no seu momento por material vexetal, seguramente toradas de árbores aseguradas con cravos, dos que apareceron un bo número nese lugar. Pero o seu inicio foi moito máis modesto, xa que se atoparon pegadas dunhas cabanas circulares feitas con esteos de madeira que se unirían mediante trama e cuberta vexetal, datados mediante radiocarbono no século VIII a. C., e aínda nun horizonte cultural do Bronce Final. Máis tarde, nos séculos IV e III a. C., en plena Idade do Ferro e xa dentro da cultura castrexa propiamente dita, o castro rodéase de muralla de terra compactada e as casas son aínda de trama vexetal e circulares pero cunha base perimetral de lousas fincadas, o que semella continuou aínda varios séculos até a romanización da aldea xa no século I d. C. Nese momento prodúcese unha renovación total do conxunto, incorporando unha muralla de pedra moito máis poderosa coa entrada monumental xa descrita, e cun camiño de acceso polo que adoitaban entrar carros de tipo romano, tal e como indican as rodeiras deixadas no chan. Tamén aparece unha renovación na tipoloxía construtiva, con casas de pedra esquinadas e outras rectangulares e longas, coas esquinas redondeadas. O remate da ocupación deuse arredor do século IV d. C. Entre os achados de maior interese está un conxunto considerable de fusaiolas, case todas feitas en pedra pulida (esteatita ou similares), a maior parte delas lisas, aínda que hai algunhas decoradas dun xeito un tanto tosco. Hai un bo volume de cerámica de diferentes tipoloxías que cobre todo este longo período desde o século VIII a. C. ao IV d. C., aínda que é de salientar a case total ausencia de tégula romana, o que fai pensar que as casas estaban cubertas en case todos os casos de palla. Tamén hai que destacar unha arracada de ouro en forma de lúa con colgante de boliñas. Por último débese citar unha cabeza de pedra moi toscamente labrada que apareceu no entullo das torres afundidas da entrada monumental.
No castro de Piñeiro fixéronse algunhas catas pero non se chegou a facer unha escavación en área significativa. Porén, á súa beira procedeuse a intervir nun xacemento complexo, xa que se superpoñían dúas fases de ocupación moi distantes no tempo e na función. En primeiro lugar hai que facer notar a aparición dunha villa rústica de época romana no chamado Agro de Nogueira, que viña sendo leira para o cultivo do millo desde moitos anos e que o volvía ser despois de cada campaña. Do escavado dedúcese que tiña unha planta rectangular alongada, do tipo chamado nórdico, onde se dispoñía habitualmente un corredor na fachada maior que permitía abrir ese espazo porticado con esteos ou columnas, de xeito que se integrase visualmente no seu entorno agrario. O seu uso era fundamentalmente agro-gandeiro e integraba unha serie de dependencias necesarias para tal fin. Dátase na fase final do mundo romano, en torno ao século IV.
O segundo xacemento deste Agro de Nogueira era una necrópole do Bronce Inicial, datable arredor do 1.800-1.600 a. C., con diferentes tipoloxías de enterramentos por inhumación -11 en total- en foxas simples, unha de cremación e a de maior calidade que contiña unha cista formada por cinco lousas fincadas cubertas por outra formando un espazo poligonal no que se enterrou unha persoa acompañada por un enxoval bastante limitado, en concreto un vaso de cerámica de fondo plano. Foi emocionante o momento en que se procedeu a levantar a tampa –lembro moi ben o momento-, xa que foi un dos poucos casos nos que se puidera escavar unha cista inviolada. Teño na memoria aínda a figura da persoa alí enterrada, da que non quedaba máis que a pegada do seu corpo na terra como unha coloración diferente, que aos poucos minutos xa desapareceu definitivamente.

drive.google.com/file/d/0B-vfgBjJeAb6clBTWUpMUkdGSFU/view
drive.google.com/file/d/0B-vfgBjJeAb6M09Eazd1MFJrQlk/view

MÚSICA: Joshua Bell interpreta "In trutina" de Carmina Burana.
youtu.be/OFFQ22KmayA

N 13 B 977 C 2 E May 1, 1991 F Sep 26, 2018
  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Fotografía tomada coa vella Zenit-122 en maio de 1991.

A última campaña constructiva da Catedral románica de Santiago (ca. 1168-1211) discorreu durante o pontificado de tres arcebispos -D. Pedro Gudestéiz, D. Pedro Suárez de Deza e D. Pedro Muñiz- e os reinados de dous monarcas que o foron de León e de Galicia, Fernando II e Alfonso IX. O patrocinio rexio está documentado no principio e fin da empresa, pola donación de Fernando II ó mestre Mateo, no 1168, e pola presencia do seu fillo, Alfonso IX, na solemne consagración de que foi obxecto a basílica, a instancias do propio monarca, no 1211. A intervención directa dos mencionados prelados na obra do Pórtico hai que dala por suposta, aínda que só no caso do último deles, D. Pedro Muñiz, quedaran testemuños documentais suficientemente explícitos. El foi quen consagrou a Catedral e dispuxo a súa sepultura ó mesmo pé do parteluz do Pórtico, xunto á estatua orante que se ten por efixie do mestre Mateo, como se á fortuna do monumento quixera encomenda-la súa memoria. Non é seguro que a inscripción "GUDESTEO" que se le no cimacio dun capitel da tribuna septentrional da nave, se refira ó prelado que derivou o seu patronímico de tal nome, aínda que a localización do epígrafe se corresponde cunha campaña que puido levarse a cabo baixo o seu pontificado.
No mesmo programa do Pórtico quedou a pegada deste dobre patrocinio, rexio e prelacial. O mesmo ca nos portais reais franceses, é moi posible que a conspicua e reiterada presencia de David e Salomón -na Árbore de Xesé e no exterior-, obedeza á intención de presentalos como arquetipos dos monarcas entón reinantes, sen menoscabo da súa primordial función na xenealoxía e promesa mesiánica. Ós ollos dos contemporáneos, quizais non pasara desapercibido o paralelismo entre o relevo de Fernando II por Alfonso IX, do que foi testemuña a obra do Pórtico, e o de David por Salomón, pai e fillo tamén, no trono de Israel e de Xudá. Tan conflictiva coma a de David foi a sucesión de Fernando e en ámbolos dous casos foi o sacerdocio -Natán e Sadoc, no primeiro; D. Pedro Suárez de Deza, no segundo- o garante da lexitimidade dinástica.
Máis explícitas son as alusións que o Pórtico contén á liñaxe espiritual da Igrexa compostelana. Santiago represéntase alí dúas veces e en ambos casos dáselle figura co báculo en tau dos camiñantes, ó que se engade, na imaxe do machón da dereita, un pano entrelazado (pannissellus) que gornece xeralmente os báculos prelaciais. Non ha ser casual o feito de que pola mesma época D. Pedro Suárez de Deza adoptara tamén o báculo en tau como insignia arcebispal en lugar do máis común báculo en voluta. No citado atributo viña pois a significarse a tradición e estatuto apostólico que os prelados composteláns reivindicaban para a súa igrexa.
Santiago é representado así no Pórtico como o primeiro prelado hispano e como patrón do reino, segundo reiteradamente o invocan nos seus diplomas os dous monarcas citados. Ambos dispuxeron a súa sepultura na mesma catedral compostelana, cercana ó sartego do Apóstolo, "para có seu corpo resucitaren e presentárense baixo a súa protección no día do Xuízo Final". Como intercesor dos seus devotos, ós pés de Cristo xuíz, ofrécese tamén Santiago no parteluz do Pórtico.

Serafín Moralejo, O Pórtico da Gloria e o seu Tempo, 1988.

MÚSICA: Vox nostra resonet (Códice Calixtino), interpretado por Ochote Ardual
youtu.be/GLyYC8Z__7w

N 2 B 651 C 12 E May 1, 1990 F Dec 26, 2013
  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Fotografía tomada coa vella Zenit-122 no 1990.

La llegada de los Reyes Magos


Reyes que venís por ellas,
no busquéis estrellas ya,
porque donde el sol está
no tienen luz las estrellas.

Reyes que venís de Oriente
al Oriente del sol solo,
que más hermoso que Apolo,
sale del alba excelente.

Mirando sus luces bellas,
no sigáis la vuestra ya,
porque donde el sol está
no tienen luz las estrellas.

No busquéis la estrella ahora,
que su luz ha oscurecido
este sol recién nacido,
en esta Virgen Aurora.

Ya no hallaréis luz en ellas,
el niño os alumbra ya,
porque donde el sol está
no tienen luz las estrellas.

Aunque eclipsarse pretende,
no reparéis en su llanto,
porque nunca llueve tanto
como cuando el sol se enciende.

Aquellas lágrimas bellas,
la estrella oscurece ya,
porque donde el sol está
no tienen luz las estrellas.


LOPE DE VEGA

MÚSICA: Dúas cantigas de Nadal búlgaras: Две коледарски песни, - "Малка мома двори мете" на Даниел Спасов и Милен Иванов и "Замъчи се Божа майка" в изпълнение на американския хор "Китка"
youtu.be/EQGLiFp5xYg


8.9%