Fluidr
about   tools   help   Y   Q   a         b   n   l
User / SINDO MOSTEIRO / Sets / O vello Cambados: pazos e casas
Sindo Mosteiro / 351 items

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

O tema iconográfico do Green man (ou home vexetal), chamado así internacionalmente despois da publicación dun estudio clásico sobre o particular nos anos 30 do século pasado, resulta aínda hoxe en día un tanto misterioso por ser un auténtico supervivente a modas e estilos ao longo do tempo, pois parece evidente que se adapta perfectamente a diferentes usos tanto decorativos como simbólicos, sendo estes últimos pouco precisos e variables no tempo. Entre o gran número de representacións pódense distinguir máis ou menos tres tipos: unha cabeza xeralmente masculina da que agroma unha vexetación máis ou menos vizosa que se espalla sobre todo desde a boca; unha máscara humana formada totalmente por follas e motivos vexetais, tal e como xa a describira Villard d’Honnecourt no século XIII, e chamadas daquela “têtes de feuilles”; por último unha persoa de corpo enteiro totalmente cuberta por motivos vexetais e follas que forman a súa silueta. Sobre a súa orixe hai moitas teorías diferentes, sendo común emparentar este ser con certas divindades e seres míticos habitantes dos montes e espesuras do mundo clásico e do popular europeo medieval e posterior, representando dalgún xeito o que en Antropoloxía se adoita denominar xenericamente “o outro”, é dicir, a comunidade semellante a nós pero diferente, pertencente a outro mundo e con outras costumes. Parece claro que está moi próximo a figuras do tipo das fadas, gnomos, mouras, ondinas, faunos, orcos, Silvanus, etc. Esta figura está moi próxima por tanto á do chamado “Home salvaxe”, un ser que habita nas fragas densas e está cuberto de pelo con moita profusión habitualmente, común na tradición e literatura popular europea, que será utilizado como elemento portante na heráldica europea durante varios séculos. Pero o home vexetal non está presente só cultura europea, tamén aparecen casos significativos en Oriente Próximo e Medio con interpretacións semellantes. Seguindo esta liña o símbolo que pretenden achegar é o da rexeneración e da fertilidade ligados ao mundo vexetal, pero para algúns autores o seu significado en moitas ocasións está máis próximo a unha sensación de ruína e morte. O caso é que comeza a ser común nas representacións plásticas da Baixa Idade Media e chegan até os nosos días. En Cambados podemos ver certo número de representacións deste tipo iconográfico, desde o século XVI (igrexa do convento franciscano, capela de santa Margarida, igrexa de santa Mariña de Ozo), século XVII (pazo de Fajardo, pazo de Couto ou de Fariña), século XVIII (pazo de Montesacro), século XIX (pazo de Serantellos) e século XX (porta da casa de Galiñáns na Alameda de San Tomé do Mar, tallada por Guillermo Galiñáns, magnífico ebanista desaparecido non hai moitos anos).

MÚSICA: Henry Purcell – Fairy Queen, overtura.
youtu.be/ipCpNvnkQQw

N 19 B 716 C 7 E Aug 16, 1998 F Jan 14, 2016
  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Fotografía tomada cunha Sony Digital Mavica MVC-FD7 no 16 de agosto de 1998.

A galinha que punha ovos de ouro

Um homem tinha
Uma galinha,
Que Juno bela,
Por desenfado,
Tinha fadado:

Vivia ela
Dentro dum covo,
E punha um ovo
De ouro luzente
Em cada dia,
Que valeria,
Seguramente,
Dobrão e meio;

Mas o patrão,
Um dia cheio
De ímpia ambição,
Foi-se à galinha
E degolou-a.

Examinou-a,
Porque supunha
Que em si continha
Rico tesouro,
Visto que punha
Os ovos de ouro.

Mas nada achou
E, por avaro,
Se despojou
Do rico amparo
Que nela tinha.

Outra galinha
Jamais topou
Com tal condão.
E assim pagou
Sua ambição.

LA FONTAINE. Fábulas de La Fontaine. trad. Curvo Semedo. Rio de Janeiro: Editora Brasil-América, 1985.

MÚSICA: Heredeiros da Crus - ¡Que Jallo é!
youtu.be/dSKVOQW9A68

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

GALEGO: O pazo de Barral ou Casa de Correos, sitúase na rúa do Hospital, antigamente a rúa principal de comunicación entre Cambados e San Tomé do Mar. Denomínase popularmente de Correos porque aquí funcionaron durante moito tempo as oficinas de Correos do Estado; en canto á outra denominación débese a que os vellos propietarios foron os Barral, quen venderon a Vicente Zárate Ambrós nos anos 20 do século pasado e del pasou á súa descendencia. A actual propietaria é Joaquina Pomares Zárate, que procedeu a unha restauración no ano 1992 que deixou luces e sombras, pois do interior non quedou nada, sendo de lamentar a perda da vella esqueira de pedra. É unha casa de planta rectangular con baixo e un andar, levantada con boa sillería, de aspecto macizo e onde destaca a entrada sostida por un arco alintelado. Contaba esta casa cunha horta e xardíns de boas dimensións que foi partida polo medio e menguada pola estrada que se fixo para comunicar con Ogrobe. A parte que quedou na traseira da casa segue a estar coidada con moita delicadeza, como se pode ver na foto que acompaña a esta.

ESPAÑOL: El pazo de Barral o Casa de Correos se sitúa en la calle del Hospital, antiguamente la calle principal de comunicación entre Cambados y San Tomé do Mar. Se denomina popularmente de Correos porque aquí funcionaron durante mucho tiempo las oficinas de Correos del Estado. En cuanto a la otra denominación se debe a que los antiguos propietarios fueron los Barral, quienes vendieron a Vicente Zárate Ambrós en los años 20 del siglo pasado y de él pasó a su descendencia. La actual propietaria es Joaquina Pomares Zárate, que procedió a una restauración en 1992 que dejó luces y sombras, pues del interior no quedó nada, siendo de lamentar la pérdida de la vieja escalera de piedra. Es una casa de planta rectangular con bajo y un piso, levantada en buena sillería, de aspecto macizo y donde destaca la entrada sostenida por un arco adintelado. Contaba esta casa con huerta y jardines de buenas dimensiones que fue partida por medio y menguada por la carretera que se hizo para comunicar con Ogrobe. La parte que quedó en la trasera de la casa sigue estando cuidada con mucha delicadeza, como se puede ver en la foto que acompaña a ésta.

MÚSICA: Aí vai outra de John Dowland, "Sorrow stay"
www.goear.com/listen/a7eceb6/sorrow-stay-john-dowland

Tags:   arquitectura tradicional galega cambados pazo barral pontevedra

N 13 B 554 C 2 E Aug 16, 1998 F Jan 14, 2016
  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Fotografía tomada cunha Sony Digital Mavica MVC-FD7 no 16 de agosto de 1998.

Os primeiros anos do século XX son os da afirmación dunha cultura e sentimento diferencialista, primeiro coas Irmandades da Fala, que despois desembocan na Xeración Nós. Liquídase o vello sistema foral e o sector agrario inicia unha reconversión aos poucos cara o mercado, en paralelo ao crecemento decidido das cidades e vilas medias grazas ao impulso de comercio e industria, no que ten unha aportación definitiva o grande volume de achegas dos emigrantes americanos, máis dun millón de persoas expatriadas por aqueles anos de Galicia. Así, a actividade artística e construtiva vese alterada considerablemente. Agora hai unha nova clientela burguesa que medrou en grande número, e que precisa de novas formas artísticas que definan o seu status, unha demanda pola modernidade e progreso.
Neste punto está o Modernismo que, nas súas diferentes variantes, trunfa en Europa. Porén en Galicia, como no resto do Estado, hai aínda unha tendencia forte cara o Eclecticismo e formas estéticas que reivindican certos elementos identitarios e próximos á tradición, algo que será máis evidente xa coa xeración de Antonio Palacios.
Búscanse agora novos materiais e técnicas que diferencien a esta burguesía en novas áreas de expansión urbana, aínda que non hai unha ruptura definitiva co Eclecticismo decimonónico e mesmo co vello sistema de construción tradicional. O uso da masa de cemento ou de cal, que polo xeral resulta frío, especialmente no caso do primeiro, en canto aos estilos decorativos deste momento, especialmente o Modernismo, resulta dunha elegancia manifesta acadada mediante flexións e ritmos tomados da natureza, buscando a curva como medio principal, e supoñendo unha rebaixa considerable de custes para o caso das pezas moldeadas e tiradas en serie, o que fará popular en décadas posteriores o uso de pezas tiradas de moldes para decorar antepeitos de fiestras, recercados e outros. Préstanse ademais para facer series longas para defensa de terrazas alternativas ao traballo de forxa, como ben se ve na Terraza de Sanxenxo xa desaparecida.
Os exemplos en Cambados son moitos, podendo citar a Taberna do Roquiño, a Casa de Portas e a de Higinio na Avenida de Vilariño, o antigo Bar Cambados, a Casa da Ponte na Barca e outras. Na maior parte delas tamén se busca o contraste de texturas entre os recercados dos vans e os panos con masa proxectada de textura rugosa, con frecuencia riscada de xeito que se imitan fiadas de perpiaño. Neste tipo de decoración o contraste de cores era fundamental para facer presente o edificio no seu entorno. Bos exemplos son a Taberna do Chiscarro (hoxe casa familiar) no Sineiro (Vilariño), unha hoxe en ruínas no lugar do Riveiro (Corvillón) ou a de Evaristo da Xesteira na Xesteira (Vilariño).

MÚSICA: J.S.Bach Cello Suite No.3 BWV 1009 - Sarabande. Ester Domingo, baroque cello
youtu.be/bxo_5BjJfQE

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Xa temos falado noutro momento de como os Torrado se fixeron co vello priorado agostiño da Modia e como pouco a pouco se foi parcelando e desfacendo aquel predio ao punto de faceren uso tamén da pedra do edificio e muralla para acometer a construción da súa casa na Cabana, esta que podemos ver na fotografía. É un tipo de edificio bastante sinxelo seguindo unha liña eclecticista, destacando na fachada sur os dous escudos asombrados por unha pérgola que abeira a terraza. Un dos escudos é moi semellante ao que se colocou na chamada Casa da Cabana e ao que se pode ver na fachada principal do Pazo de Torrado, coas armas desta familia sostidas por unha serea tenante alusiva aos Mariño de Lobeira. O outro alude á familia coa que entroncaron estes Torrados, descendente da casa da Pena en Vilariño, no concello do Pereiro de Aguiar.

MÚSICA: Leonard Cohen - So Long, Marianne
youtu.be/kxGP-GYs37M


1.4%