Fluidr
about   tools   help   Y   Q   a         b   n   l
User / SINDO MOSTEIRO / Sets / O vello Cambados: pazos e casas
Sindo Mosteiro / 347 items

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

A casa feita polo doutor Manuel Rovira Carreró no Borrón, en pleno casco urbano de Cambados, é un exemplo bastante singular de utilización do repertorio modernista nunha vila pouco dada ás novidades estéticas e doutro tipo. De feito, a mesma presenza deste médico de orixe catalá en Cambados resultaba un contrapunto ao abafante ambiente conservador. Co que non contaba seguramente é que acabaría emparentando cunha das familias de maior significación dentro dese ambiente. Cóntase que, xa iniciado o levantamento fascista contra a República, e visto que tiñan controlado as institucións, fixo acto de presencia na misa do domingo, a pesar do seu ateísmo coñecido por todos. Chamoulle a atención ao mesmo cura, o moi conservador Cadarso, quen lle preguntou:
-¿Qué, doctor Rovira, a salvar el alma?
ao que respondeu cunha franqueza total:
-¡Qué coño! ¡A salvar el cuerpo!
Está visto que non estaban os tempos para ideoloxías e conviccións e seguramente sería aconsellado polo seu cuñado, o avogado José González Fraga, membro voluntario da garda cívica e censor postal nos tempos do "Glorioso Alzamiento Nacional", para dar un paso adiante e tragar ese sapo.
A estrutura da casa non difire moito de calquera outra da vila, con baixo e un andar levantados en cachotería de pedra. O que a fai singular é o uso das formas modernistas de orixe francés para a forxa de portal, balcóns e fiestras e a carpintaría de madeira para as portas e portal. Tamén resultou pouco común a utilización de azulexos para decorar a galería da parte posterior. O estado actual da casa deixa bastante que desexar, especialmente no caso dos seus elementos máis singulares antes anotados, e hai que ter en conta o pouco común dese estilo na vila de Cambados. Descoñezo a data exacta da súa construción, aínda que, segundo indica Ramón Cabanillas nunha carta a Manuel Sánchez Peña, no 1913 estaba en obras.

MÚSICA: Gabriel Fauré - Sicilienne Op. 78.
www.youtube.com/watch?v=KweXColOsgQ&feature=colike

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M


Il paradiso sui tetti

Sarà un giorno tranquillo, di luce fredda
come il sole che nasce o che muore, e il vetro
chiuderà l'aria sudicia fuori del cielo.


Ci si sveglia un mattino, una volta per sempre,
nel tepore dell'ultimo sonno: l'ombra
sarà come il tepore. Empirà la stanza
per la grande finestra un cielo più grande.
Dalla scala salita un giorno per sempre
non verranno più voci, né visi morti.

Non sarà necessario lasciare il letto.
Solo l'alba entrerà nella stanza vuota.
Basterà la finestra a vestire ogni cosa
di un chiarore tranquillo, quasi una luce.
Poserà un'ombra scarna sul volto supino.
I ricordi saranno dei grumi d'ombra
appiattati così come vecchia brace
nel camino. Il ricordo sarà la vampa
che ancor ieri mordeva negli occhi spenti.

Cesare Pavese

MÚSICA: Arthur Rubinstein interpreta o Nocturno Op. 15, No. 2 de F. Chopin
youtu.be/u-vmSSkFdwE

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Meniña da terra nosa,
de verdes ollos de mar,
que do corazón a rosa
inda a tés por desfollar.
Un corazón do teu xeito,
cheo todiño de ardor,
sempre que treme no peito
aiña o escoita El-Señor.
Cand-o teu vaias pendel-o,
amorosa e soñadora,
no estrelecido mantelo
da Virxen Nosa Señora.
Cando estés do altar o pé,
meniña, rézalle pol-os
que orfos de amor e de fé
andan mundo adiante a rolos,
Pol-os que non teñen pan,
pol-os que non teñen leito:
por todos cantos están
sempre sin quentor no peito.
Na túa orazión encerra
a misma preganza a par:
por quen traballa na terra,
por quen traballa no mar.
Pero mais que ren, meniña,
a túa voz endereita:
por todo aquel que camiña
c-a vida torta e desfeita.
Meniña, que do teu peito,
como paxaro a voar,
vaia ese rezo dereito
a Virxen no seu altar.
Ai, que Nosa Nai de Deus
soubo na vida o que é dor,
i-a escoitar os pregos teus
pídelle aiña a El-Señor:
que abenzoe a nosa terra,
e que abenzoe tamén,
despois do estrondo da guerra,
tod-a paz do mundo. Amén.

Antonio Magariños Granda, Cambados, 1943.

MÚSICA: G. Carissimi- Historia di Jephte (Plorate Filii Israel)
youtu.be/AB5sDA7aztA

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

A difusión das distintas correntes do Modernismo, tanto da variante máis orgánica e fitófila (Art Nouveau) coma a máis ríxida e ortogonal de orixe vienés (Sezesion), nas pequenas vilas e no rural galego, non tivo demasiada fortuna nos primeiros anos do século XX, cando xa as grandes cidades o acollen con entusiasmo, pero desde os anos 20 e até ben entrados os 40 o uso dos novos materiais de construción (masa de cemento, ladrillo artesán ou de fábrica, tella francesa, etc.), e un novo gusto que levan aparellado, enchen de novas formas as casas que nese tempo se acometen. Este estilo máis ou menos modernista tamén incorpora elementos decorativos máis propios do eclecticismo, máis clásicos, e centra o seu labor no contorno dos vans da fachada principal, facendo uso especialmente dos moldes para tirar pezas en serie feitas en masa de cemento que adoitan recibir un acabado de cor. Un dos exemplos que aínda se conservan no concello de Cambados é o dos antepeitos da casa do Chiscarro no lugar do Sineiro da parroquia de Vilariño, con motivos vexetais que enlazan simetricamente dúas flores e un elemento central semellante a unha palmeta con volutas.

MÚSICA: Jimmy Kelly - Only Our Rivers Run Free
youtu.be/x5-rMeKBlvE

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

(...)
Don Garcia achevait la dernière bouteille de Montilla lorsque don Juan, pâle, couvert de sang, les yeux égarés, son pourpoint déchiré et son rabat sortant d’un demi-pied de ses limites ordinaires, entra précipitamment dans sa chambre et se jeta tout haletant sur un fauteuil sans pouvoir parler. L’autre comprit à l’instant que quelque accident grave venait d’arriver. Il laissa don Juan respirer péniblement deux ou trois fois, puis il lui demanda des détails ; en deux mots il fut au fait. Don Garcia, qui ne perdait pas facilement son flegme habituel, écouta sans sourciller le récit entrecoupé que lui fit son ami. Puis, remplissant un verre et le lui présentant : — Buvez, dit-il, vous en avez besoin. C’est une mauvaise affaire, ajouta-t-il, après avoir bu lui-même. Tuer un père est grave…
(...)

Prosper Mérimée, Les Âmes du purgatoire, 1834

MÚSICA: Dreamers’ Circus - "Sofastykket”
youtu.be/j9g_6omTKus


1.4%