Fluidr
about   tools   help   Y   Q   a         b   n   l
User / SINDO MOSTEIRO
Sindo Mosteiro / 4,726 items

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Existe aínda un xeito de tenantes, o que consiste en facer levar o escudo a mouros, salvaxes, sereas, animais reais ou fabulosos. A procedencia deste uso atópase nos torneos. Os cabaleiros facían levar as súas lanzas, elmos e escudos por escudeiros e criados transformados en personaxes extraños ou en animais. Para abriren o paso das armas os tenantes do torneo facían atar os seus escudos nas árbores nas rutas principais, ou en determinados lugares, coa fin de que os que quixesen combater contra eles tocasen eses escudos. Para os gardaren dispoñíanse ananos, xigantes, mouros, homes transformados en monstros ou bestas salvaxes, e un ou varios heraldos de armas tomaban o nome dos que tocaban o escudo dos tenantes.

M. Viollet-le-Duc, "Armoire", en Dictionnaire raisionné de l'architecture Française du XIe au XVe siècle, París, 1858-1868, I, 498.

MÚSICA: J.M. Hotteterre (1674--1763): Sonata op. 3 No. 3 youtu.be/jpBOJoNwsmY

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.

MÚSICA: Jean-Philippe RAMEAU - Tristes apprêts (Castor et Pollux).
Sabine Devieilhe, soprano.
Les Ambassadeurs, dir. Alexis Kossenko
youtu.be/nshlWqMpvT0

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

O home montés, home salvaxe ou home piloso (homo sylvestris na Idade Media) é un personaxe de longa vida nas diferentes tradicións mitolóxicas europeas con probable orixe na mitoloxía do Oriente Próximo. Seres semellantes aparecen en numerosas culturas ao longo do planeta, dos que o máis coñecido actualmente pode ser o “bigfoot” ou “sasquatch” orixinado en varios grupos amerindios do noroeste dos Estados Unidos.
Descríbese habitualmente como un home forte, de lingua inintelixible, estilo de vida fuxidía e costumes pouco refinados. Adoita estar cuberto totalmente de pelo, aínda que nalgúns casos simplemente aparece como un home desgreñado, de longa barba e cuberto por taparrabos. Polo común porta un forte garrote para a súa defensa. É evidente que resulta ser unha imaxe “do outro”, do que é coma nós pero diferente, do que semella ser unha especie humana que quedase afastada da nosa sociedade.
Na tradición, xa desde tempos clásicos aparecen estes seres en moitos relatos con funcións diversas que procuran aclarar a súa orixe. Por unha parte, hai unha serie de homes monteses que o son sen deixar de seren humanos propiamente, xa que son afastados da sociedade, á que pertencían, por diversas causas: ben porque a tolemia se apodera deles e os fai vivir como as feras, do que rende o monte, cos mesmos hábitos dos animais; ben porque buscan o autoexilio por razóns que adoitan ser de tipo relixioso, como ben testemuñan relatos de anacoretas en busca de oración, penitencia e unha existencia que implicase non seren parte do mundo; ou ben porque son abandonados ou perdidos de pequenos nun monte de lonxe e se afán a unha conduta parasocial que non coñece os valores aceptados pola colectividade.
Mais os verdadeiros homes monteses semellan pertenceren a outra especie humanoide que se describe en relatos de viaxes e xeográficos como habitantes de países afastados nunha sociedade que está fóra do contacto cos verdadeiros humanos, ocupando certas áreas do norte de África e a India xa desde tempos clásicos, máis alá dos lindeiros da civilización. Ou ben, máis adiante, son seres solitarios ou en pequenos grupos familiares que habitan as partes máis afastadas e escuras das fragas europeas medievais. Hai que lembrar que as fragas sempre serán para a xente daquel tempo os lugares de onde provén o mal, o estraño, o horror, a morte. Parece evidente que a formación desta figura mítica ven dada por evolución e axeitamento doutros vellos seres míticos que pertencían sobre todo á relixión popular do mundo clásico. Seguramente o que maior parentesco ten é Orcus, unha divindade popular latina do inframundo que se irá asociando co tempo á máis culta de Hades e Plutón, que se representaba cun aspecto semellante ao home salvaxe, un xigante peludo e mal encarado. Os ogros e os orcos, dúas variantes semellantes, serán outras elaboracións posteriores a partir deste orixinal. Pero tamén hai que ter en conta outros seres das fragas como Silvanus, os faunos e os sátiros, que tamén están na orixe doutro ser con certos paralelos co home salvaxe, o “green man” ou home vexetal. Finalmente é de notar a semellanza das representacións destes seres con Hércules como heroe armado cunha porra que arrincou dunha oliveira para loitar contra o león de Nemea, o primeiro dos doce traballos que se lle impuxeron despois do seu acceso de ira que desembocou na morte da súa familia e pola que fuxiu emboscándose como un verdadeiro home salvaxe. Semella claro que as vellas divindades dalgún xeito irán sobrevivindo inseridas no relato paradogmático cristián, pasando a seren parte substancial das historias populares europeas medievais, sexan estas de carácter relixioso ou profano.
Co tempo veuse que este ser tan popular podería ser un elemento acaído para o seu uso na heráldica europea desde o século XV, onde seguramente xoga máis un papel decorativo que simbólico, aportando se cadra un certo misterio e exotismo aos escudos que, cun simple tenante clásico, non terían. No concello de Cambados pódense ver algúns exemplos de tenantes de escudos ao xeito de homes salvaxes, dos que os dous que teñen conta da heráldica do pazo das Quintáns (Castrelo) son os máis achegados ao modelo piloso, mentres que os que se sitúan enriba do monumento funerario de María Ozores Silva Soutomaior en San Bieito de Fefiñáns portan a porra pero están espidos e depilados. Por último, os dous famosos “Balboas” do adro da mesma igrexa están a penas vestidos co que semella un exomis e tamén están armados co escudo do seu amo e a porra, semellantes, por exemplo, aos tenantes do vello escudo de Gipuzkoa rexistrados xa no século XV.

MÚSICA:
J. P. Rameau: Les Indes Galantes, RCT 44: "Forêts paisibles" (Les sauvages)
youtu.be/C8YQDlSkiKA

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

Viaxando polas terras galegas veredes o solpor por riba dun val verdecente ou batidas polo aire dos cumes nas terras outas de toxos e bidueiro, as escanastradas figuras dos castelos feudais.
Xa ninguén fai caso deles: pasou o tempo romántico cando os rapaces pálidos se namoraban da dona loira feita de liño e sol; pasou a treboada revolucionaria, tempo de ouveos e declamacións que acantazaban con verbas vitorhuguescas ós feitores dos foros e da escravitude dos labregos. Hoxe os castelos coma os mosteiros, esmorénanse pouquiño a pouco na fonda soedade dos montes. A natureza indeferente e unha migalla tamén irónica, vai cubrindo de vexetación as pedras feudais. Os turistas procuran nos castelos efectos de lus.
(...) Moitos teñen medo ós castelos dos seus avós; millor está o moucho na torre, a pereira brava na barbacana.
A nobreza feudal de Galicia foi forte, individualista, fantasosa, lambona e aventureira. O correr dos séculos de estrondo guerreiro floreceu en dinastías cáseque reais. Ningunha chegou a selo porque non puido domar as testas ergueitas de veciños e parentes.
A mor porción da máis cerne nobreza española vén das terras esgrevias ou doces de Galicia sen ter en conta as castes que se afundiron no pobo eterno e perderon o nome e a cuña como se afunden os castelos no seo garimoso da terra nai.

Ramón Otero Pedrayo, "Niños de aguias" en Vida Gallega, maio 1926.

MÚSICA: Jacques-Martin Hotteterre - Rondeau Le Plaintif (1715), interpretado por Frans Bruggen, Sigiswald Kuijken e Gustav Leonhardt
youtu.be/nz1YjEfm4vs

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

¡Ay, niñas las tres garridas!
¡Ay, niñas, las de la Torre!
¡Ay! salen de madrugada.
¡Ay! salen a coger flores.

¡Ay, qué florido está el soto!
¡Ay, qué relumbres y olores!
¡Ay, cómo ríen los prados!
¡Ay, qué alboradas se oyen!

¡Ay, qué linda mariposa
ante las niñas se pone!
El cuerpo tiene de espuma,
las alas de tres colores.

¡Ay, qué inocentes la siguen!
¡Ay, que se van hacia el bosque!
¡Ay, que allí está el Cueto Lloro!
¡Ay, que do van no conocen!

¡Ay, que una xana hechicera
lavando está en Fuente noble,
lavando cadejos de oro,
vestida de mil primores!

¡Ay! que las vieron sus ojos,
sus dulces ojos traidores!
¡Ay, que riendo las llama!
¡Ay, que quién es no conocen!

Al Cueto Lloro,
niñas, venid,
que un zurrón de oro
tengo yo allí.

¡Ay, con sus gracias les roba,
les roba los corazones!
¡Ay, fuera de sí la miran!
¡Ay, fuera de sí la oyen!

¡Ay, qué prendidas
las lleva con cadenitas de flores!
¡Ay, qué inocentes la siguen!
¡Ay, qué embelesadas corren!

¡Ay, que la cueva se abre!
¡Ay, qué sonidos acordes!
¡Ay, que se ve un paraíso!
¡Ay, que relucen tres soles!

¡Ay, que por ella la xana!
¡Ay, que por ellas se esconde!
¡Ay, que las niñas la siguen!
¡Ay, que do van no conocen!

¡Ay, que la cueva se cierra!
¡Ay, que en su seno las coge!
¡Ay, que allí quedan cautivas!
¡Ay, que han muerto los tres soles!

¡Ay, que dentro suenan llantos!
¡Ay, que la fuente no corre!
¡Ay, que la culebra canta!
¡Ay, niñas, las de la Torre!

Gumersindo Laverde Ruiz (1835-1890).

MÚSICA: Julie Fowlis - Ged a Sheòl Mi Air M' Aineol
youtu.be/yeOzz-RBztY


0.1%