Fluidr
about   tools   help   Y   Q   a         b   n   l
User / loisrua +2.650.000 visitas / Sets / Mosterio de Ferreira de Pantón - Lugo
loisrua / 49 items

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

A orixe do cenobio de Pantón non está moi clara. Parece certo que foi un mosteiro dúplice desde os primeiros tempos até o século XII. En 1175, despois dunha fase de decadencia, a condesa Fronilda de Lemos decídese a restaurar a vida monástica: o mosteiro rehabilítase e intégrase na orde do Císter baixo dirección dos monxes de Meira. A xurisdición destes prolongarase até 1600, cando o cenobio se integrará na Congregación de Castela.

Accédese ao conxunto a través dun singular arco de entrada do século XVIII. A súa planta é singular, xa que o seu único claustro -o regular- atópase ao oeste da igrexa, pegado á fachada da mesma. A fachada do mosteiro é de tipo renacentista. Posúe un torreón á dereita, rematado nun mirado con balaustrada de pedra.

Formando ángulo co edificio está a hospedaría, con galería e columnata de pedra a modo de pazo. No espazo oposto está o edificio coñecido como Casa das Donas, onde se aloxaban as damas da nobreza que tomaban os hábitos. As chemineas monumentais dotan o edificio do seu orixinal aspecto.

O valor artístico do conxunto descansa fundamentalmente na igrexa monacal. A súa riqueza ornamental colide coa austeridade construtiva que daquela caracterizaba os templos do Císter. Por iso se considera que a súa construción -probabelmente na segunda metade do s. XII- foi anterior á incorporación do mosteiro á orde.

Consta dunha soa nave rectangular. Baixo a cuberta a dúas augas figura un fermoso artesoado de madeira de inspiración mudéxar. Traballados motivos adornan os capiteis en toda a nave. Unha gran arquivolta a modo de arco triunfal dá acceso á ábsida, un anaco máis reducida.

A ábsida é a parte máis interesante da igrexa. Ten forma semicircular precedida de tramo recto. Neste tramo, cuberto con bóveda de canón, figuran os sepulcros de Diego e Lope de Lemos. O tramo curvo, con bóveda de cuarto de esfera, ten tres curiosas ventás enmarcadas por arcos de medio punto, ao dereito e invertidos. Tamén na ábsida son admirábeis os variados motivos vexetais, animais e antropomorfos dos capiteis e, no exterior, dos canzorros.

O elemento destacábel do interior do mosteiro é a parte baixa do claustro renacentista, semellante aos de Montederramo ou San Clodio. Arcos de medio punto sobre capiteis xónicos e bases toscanas sosteñen unha cornixa saínte sobre a que debía descansar un segundo claustro. Este non chegou a construírse.

Tags:   Ferreira Panton-Lugo Románico Tradicional

  • DESCRIPTION
  • COMMENT
  • MAP
  • O
  • L
  • M

INTERIOR DA IGREXA

A igrexa é dunha nave, cuberta cun magnífico artesonado de madeira mudéjar, mentres que a ábsida cóbrese con bóveda de forno e o tramo recto que precede ao mesmo leva bóveda de canón.
O artesonado corresponde a unha reforma posterior xa que corta o óculo que aparece sobre o arco toral. Seguramente se pensou primeiro en facer unha cuberta abovedada, que logo se transformou.

A iluminación actual non dá a idea de como era orixinalmente.
Unha das características das igrexas cistercienses, seguindo as pautas dadas por San Bernardo, é a claridade, a presenza dunha luz branca que se opón ás vidreiras de cores que tanto se empregan nas construcións góticas.
A luz entraba polas fiestras abucinadas, o óculo xa citado sobre o arco toral e o rosetón dos pés. Este rosetón correspóndese cos pés da fachada principal, hoxe cegada polas construcións do mosteiro.
Tanto no muro norte como no sur atópanse fiestras cortadas ou tapiadas por haberse engadido edificacións posteriores, o cal réstalle pois esa luminosidade á igrexa.

O arco toral separa a nave do presbiterio e descansa en columnas que apoian en baseas decoradas con garras, elemento característico do románico.
O capitel ao lado sur presenta a unha figura vestida con túnica que apoia as súas mans en dúas cuadrúpedos. Sobre os seus lombos hai dúas cabezas coa boca aberta, do mesmo xeito que os animais, das que saen linguas a modo de lianas que se entrecruzan cos animais e a figura humana.
O ao lado norte ten dous touros rodeados por dúas billas que os collen coas súas garras. Un das billas morde a lingua ao touro que está ao seu lado e o outro morde o rabo ao outro.
A billa é un animal fantástico, formado con cabeza de aguia e corpo de león. Ao estar composto por aguia (ceo) e león (terra) representa a unión das forzas terrestres e celestiais.

No tramo recto unha cornixa percorre a superficie, e vai decorada con bólas.

A continuación hai un arco fajón que apoia novamente en columnas con capiteis.
O ao lado sur ten unha figura sentada con dous leóns que lle lamen os pés. Leva túnica e un libro pechado sobre o peito, mentres que coa outra man bendí. Pode representar a Cristo vencedor do mal ou a Daniel no foso dos leóns, imaxe do Antigo Testamento que se utiliza como prefigura de Cristo.
O ao lado norte mostra unha decoración vexetal.

Na ábsida hai dous nervios que apean en dúas columnas na parte inferior. Estas columnas dividen a ábsida en tres panos, onde se abren as fiestras, mentres unha imposta separa as dúas partes da ábsida.
Os capiteis desta zona son de tipo vexetal.

Ademais dos capiteis, fiestras e canecillos románicos, tamén é románica unha escultura de madeira policromada, atopada nun muro da igrexa durante unhas reformas en 1975, que representa á Virxe co Neno no seu colo. A que vemos na igrexa é unha copia da orixinal, que gardan as monxas nas súas dependencias.

No presbiterio hai dous sepulcros de arcosolio con yacente, bo exemplo da escultura funeraria medieval. Son Diego de Lemos, caudillo irmadiño, morto en 1492, e o seu fillo, Lope de Lemos.
O de Diego presenta un arcosolio decorado con motivos vexetais. No arranque do arco aparecen enfrontadas as figuras da Anunciación, a Virxe e o Arcanxo. Na fronte seis arcos acubillan escudos da casa de Lemos. Na tapa está o yacente ataviado coas súas armas de cabaleiro. Leva espada e os pés apoian nun can, símbolo habitual de fidelidade nos sepulcros medievais. E xunto á almofada hai un anxo.
O de Lope é similar, pero no exterior do arco leva unha faja de apometado ou decoración de bólas.

Encostada ao muro sur atópase unha pequena capela, do s.XVIII, coñecida como capela de San Roque, e dúas sancristías.

Autora: María Díaz – Cuadernos de románico







INTERIOR DE LA IGLESIA

La iglesia es de una nave, cubierta con un magnífico artesonado de madera mudéjar, mientras que el ábside se cubre con bóveda de horno y el tramo recto que precede al mismo lleva bóveda de cañón.
El artesonado corresponde a una reforma posterior ya que corta el óculo que aparece sobre el arco toral. Seguramente se pensó primero en hacer una cubierta abovedada, que luego se transformó.

La iluminación actual no da la idea de cómo era originalmente.
Una de las características de las iglesias cistercienses, siguiendo las pautas dadas por San Bernardo, es la claridad, la presencia de una luz blanca que se opone a las vidrieras de colores que tanto se emplean en las construcciones góticas.
La luz entraba por las ventanas abocinadas, el óculo ya citado sobre el arco toral y el rosetón de los pies. Este rosetón se corresponde con los pies de la fachada principal, hoy cegada por las construcciones del monasterio.
Tanto en el muro norte como en el sur se encuentran ventanas cortadas o tapiadas por haberse añadido edificaciones posteriores, lo cual le resta pues esa luminosidad a la iglesia.

El arco toral separa la nave del presbiterio y descansa en columnas que apoyan en basas decoradas con garras, elemento característico del románico.
El capitel del lado sur presenta a una figura vestida con túnica que apoya sus manos en dos cuadrúpedos. Sobre sus lomos hay dos cabezas con la boca abierta, al igual que los animales, de las que salen lenguas a modo de lianas que se entrecruzan con los animales y la figura humana.
El del lado norte tiene dos toros rodeados por dos grifos que los cogen con sus garras. Uno de los grifos muerde la lengua al toro que está a su lado y el otro muerde el rabo al otro.
El grifo es un animal fantástico, formado con cabeza de águila y cuerpo de león. Al estar compuesto por águila (cielo) y león (tierra) representa la unión de las fuerzas terrestres y celestiales.

En el tramo recto una cornisa recorre la superficie, y va decorada con bolas.

A continuación hay un arco fajón que apoya nuevamente en columnas con capiteles.
El del lado sur tiene una figura sentada con dos leones que le lamen los pies. Lleva túnica y un libro cerrado sobre el pecho, mientras que con la otra mano bendice. Puede representar a Cristo vencedor del mal o a Daniel en el foso de los leones, imagen del Antiguo Testamento que se utiliza como prefigura de Cristo.
El del lado norte muestra una decoración vegetal.

En el ábside hay dos nervios que apean en dos columnas en la parte inferior. Estas columnas dividen el ábside en tres paños, donde se abren las ventanas, mientras una imposta separa las dos partes del ábside.
Los capiteles de esta zona son de tipo vegetal.

Además de los capiteles, ventanas y canecillos románicos, también es románica una escultura de madera policromada, encontrada en un muro de la iglesia durante unas reformas en 1975, que representa a la Virgen con el Niño en su regazo. La que vemos en la iglesia es una copia de la original, que guardan las monjas en sus dependencias.

En el presbiterio hay dos sepulcros de arcosolio con yacente, buen ejemplo de la escultura funeraria medieval. Son Diego de Lemos, caudillo irmadiño, muerto en 1492, y su hijo, Lope de Lemos.
El de Diego presenta un arcosolio decorado con motivos vegetales. En el arranque del arco aparecen enfrentadas las figuras de la Anunciación, la Virgen y el Arcángel. En el frente seis arcos cobijan escudos de la casa de Lemos. En la tapa está el yacente ataviado con sus armas de caballero. Lleva espada y los pies apoyan en un perro, símbolo habitual de fidelidad en los sepulcros medievales. Y junto a la almohada hay un ángel.
El de Lope es similar, pero en el exterior del arco lleva una faja de apometado o decoración de bolas.

Adosada al muro sur se encuentra una pequeña capilla, del s.XVIII, conocida como capilla de San Roque, y dos sacristías.

Autora: María Díaz – Cuadernos de románico

Tags:   Monasterio Panton Ferreira Lugo Románico Tradicional


10.2%